با جوانان ایرانی فعال در سیلیکون ولی آشنا شوید.

ایرانیان بسیاری از مدیران اجرایی و بنیان‌گذاران گرفته تا سرمایه‌گذاران در سیلیکون ولی فعالیت می‌کنند.

بیایید به داستان آرش فردوسی، هم‌بنیان‌گذار دراپ‌باکس (Dropbox) بپردازیم. آرش فردوسی در کانزاس و از والدین مهاجر ایرانی متولد شد. وقتی که در MIT مشغول به تحصیل بود، طی یک دوره تابستانی کارورزی با پرتوی ملاقات کرد. پرتوی از وی خوشش آمد و وقتی فردوسی MIT را برای راه‌اندازی دراپ‌باکس ترک کرد، به او مقداری سرمایه‌ اولیه پیشنهاد داده و توصیه‌های زیادی هم برای او داشت. وقتی فردوسی به همراه هم‌کارش درو هیوستون (Drew Houston) دراپ‌باکس را برای جمعی از سرمایه‌گذاران احتمالی توضیح می‌داد، با پژمان نوزاد آشنا شد. نوزاد در استارتاپ‌هایی همچون Doordash و شرکت دراپ‌باکس سرمایه‌گذاری کرده است.

فردوسی می‌گوید:

به محض اینکه ارائه ما تمام شد، پژمان به سمت ما دوید و با من به فارسی شروع به صحبت کرد. او بسیار هیجان زده بود، هم برای ایده‌مان و هم برای اینکه من ایرانی بودم.

نوزاد قبلاً یک تاجر فرش و قالی بود که به یک سرمایه‌گذار در دایره‌ی فناوری ایرانی-آمریکایی‌ها مبدل شده بود. برای سالیان سال، نوزاد در روزهای جمعه و در پالو آلتو یک صبحانه‌ی ایرانی تدارک می‌دید.

برنامه صبحانه وی چنان محبوب شد که نسخه‌های مشابه آن هم‌اکنون در سان‌فرانسیسکو،  منلو پارک، اورنج کانتی، ونکوور، بارسلونا و لندن برگزار می‌شود. او از سرمایه‌گذاران اولیه در تعدادی از شرکت‌های موفق فناوری با بنیان‌گذاران ایرانی-  آمریکایی مانند Aquantia ،SoundHound و AppLovin است. بعد از ملاقات با فردوسی، وی در دراپ‌باکس سرمایه‌گذاری می‌کند.

نوزاد می‌گوید:

وقتی که من به کارآفرینان نگاه می‌کنم، دنبال بخشی از خودم در تمامی این مردم می‌گردم و اگر آن را پیدا کنم به سرعت ارتباط برقرار می‌کنم. وقتی شما ایرانی باشید و ما درباره‌ی غذا، داستان زندگی و فرهنگ با هم صحبت کنیم، مانند آهنربا جذب هم می‌شویم.

منبع خبر : سایت زومیت

کارآفرینی شغل نیست؛ کارآفرینی هنر است.

طی دهه گذشته افراد فکر می‌کردند که اگر بتوانند متدولوژی‌های قابل‌تکراری برای مراحل اولیه راه‌اندازی کسب‌و‌کار پیدا کنند، کارآفرینی به یک «علم» تبدیل می‌شود. در این صورت هر کسی قادر به اجرای قواعد آن خواهد بود.

این فرض می‌تواند اشتباه باشد. البته نه به این معنا که ابزارهای مناسبی برای کارافرینی طراحی نشده‌ باشد، اتفاقا پایه و اساس مدیریت کارآفرینی درست و منطقی است و سهم عمده‌ای در کاهش شکست استارتاپ‌ها دارد. اشتباه ما جایی‌ست که فکر می‌کنیم هرکسی می‌تواند از این ابزارها به‌درستی استفاده کند و بیشترین بهره‌برداری را داشته باشد.

کارآفرینی هنر است نه شغل:

دو نوع هنرمند را در نظر بگیرید: «آهنگ‌ساز» در مقایسه با «نوازنده آهنگ» یا «نمایشنامه نویس» در مقایسه با «بازیگر». بنیان‌گذار در شکل‌گیری کسب‌و‌کار نقش همان آهنگساز را در شکل‌گیری موسیقی ایفا می‌کند.

او چیزهایی را می‌بیند که دیگران قادر به دیدن آن نیستند و به تیم کسب‌و‌کار کمک می‌کند تا بتوانند از هیچ، چیزی جدید خلق کند. خلق چیزهایی که کمتر کسی قادر به دیدن آن‌ها بشد، وظیفه کلیدی هر بنیان‌گذار است. این مهارت بسیار متفاوت از علومی مانند مهندسی یا مدیریت است.

ارکنان کارآفرین افراد با استعدادی هستند که در اصطلاح صدای سوت کارخانه را به همان شکلی می‌شنود که بنیان‌گذار می‌شنود. آن‌ها درحالی به یک استارتاپ ملحق می‌شوند که هنوز به دنبال یک مدل کسب و کار پایدار است و وعده تحقق اهدافی را می‌دهد که در هاله‌ای از ابهام قرار دارند. کارکنان کارآفرین با پیوستن به بنیان‌گذار و تیمش دیدگاه‌های او را به‌عنوان بخشی از زندگی‌شان می‌پذیرند.

سپس بنیان‌گذار هر مهارتی را که او و تیمش را منحصر‌به فرد می سازد از جمله اشتیاق،‌ چابکی، انعطاف‌پذیری،‌ توانایی ایجاد نظم از دل بی‌نظمی،‌ کشف‌و‌یادگیری، کنجکاوی، رهبری و تمرکز دقیق روی اجرا را به‌کار می‌گیرد تا به یک فرایند پالایش دیدگاه منجر شود و بتواند واقعیتی را ایجاد کند.

بنیان‌گذاران و کارکنان کارآفرین هر دو ترجیح می‌دهند تا چیزی را از دل فرایندهای‌شان استخراج کنند که به موجودیت یک شرکت بپیوندد. مانند موسیقی‌دانان حرفه‌ای یا ستارگان سینما که ترجیح می‌دهند در یک محیط نامنظم با ناشناخته‌های چندگانه کار کنند.

آن‌ها کلیت مسیری که به سمت آن کشیده شده‌اند را درک و حس کرده‌اند، با عدم اطمینان و شگفتی‌های آن کنار می‌آیند و با استفاده از هوش طبیعی و ابزارهایی که در دست دارند،‌ برای تحقق هدف و چشم‌اندازشان رو به جلو پیش می‌روند.

ابزارها هنرمند نمی‌سازند:

در سال ۱۹۸۴ زمانی که برنامه‌های طراحی صفحه با مکینتاش عرضه شد، همه فکر می‌کردند این‌جا دیگر پایان کار هنرمندان و طراحان گرافیک است. چون دیگر هرکسی می‌تواند کار طراحی را انجام دهد. کاربران به سرعت آموختند که یک طراحی خوب چقدر سخت است. البته تعجبی هم ندارد چون طراحی خوب یک هنر است و مجددا این متخصصان و طراحان حرفه‌ای هستند که استخدام می‌شوند. در واقع کسی که از آلات موسیقی استفاده می‌کند، الزاما نمی‌تواند همان آهنگی را بسازد که علاقه‌مندان منتظر شنیدنش هستند.

اگر ابزارها هنرمند نمی‌سازند پس چه چیزی هنرمند می‌سازد؟

آهنگ‌سازی مقوله‌ای است که از دوران شکل‌گیری تمدن‌ها تاکنون رواج داشته است. اما این بحث که چه چیزی توانسته است یک آهنگ‌ساز بزرگ بسازد، همچنان به‌صورت یک معما باقی مانده است. آیا آهنگ‌سازی یک فرایند است؟ (استفاده از استراتژی‌های آهنگ‌سازی در فرایند آهنگ‌سازی‌؟) آیا آهنگ‌سازی با ویژگی‌های شخصی فرد مثل توانایی‌های موسیقی، اعتماد به نفس موسیقی، نمرات آکادمیک، IQ و جنسیت ارتباط دارد؟  آیا آهنگ‌سازی با محیط و اجتماع مثل والدین، معلمان، دوستان، خواهر و برادر، مدرسه، جامعه، یا ارزش های فرهنگی ارتباط دارد؟ آیا آهنگسازی تمرین مداوم است. مثلا10،000 ساعت تمرین برای کارآموزی؟

شاید بتوانیم تعداد بنیان‌گذاران و کارکنان کارآفرین را با ابزارهای بهتر، پول بیشتر و آموزش‌های عالی افزایش دهیم، اما اگر حقیقتا بدانیم چگونه خلاقیت را آموزش بدهیم این امکان به قطعیت نزدیک‌تر می‌شود.

بنیان‌گذاران کسب‌و‌کار و کارآفرینان چیزهایی را می‌بینند و خلق می‌کنند که هرکسی قادر به دیدن آنها نیست. کارآفرینان افرادی نادر، هنرمند و با ویژگی‌های منحصر به فرد هستند. هرکسی نمی‌تواند هنرمند باشد.

مترجم: نازنین توکلی (کارشناس ارشد مدیریت صنعتی)

برگرفته از سایت medium.com

زنجیره وسیله-هدف و تکنیک نردبانی، راهی برای شناسایی ذهن مشتریان‌تان

برندهای زیادی در گروه‌های محصولات مختلف قرار دارد و بدون شک شما نسبت به آن‌ها آشنایی دارید. برندها، مفاهیم وپیام‌های زیادی را انتقال می‌دهند و یکی از راه‌های انتقال این مفاهیم، خلق پیام‌های تبلیغاتی‌ست.

زنجیره وسیله-هدف ابزاری‌ست که ارتباط بین ویژگی‌ها، پیامدها و در نهایت آن دسته از ارزش‌هایی که برای مخاطبین حایز اهمیت است را شناسایی می‌کند.

همان طور که در شکل زیر نشان داده‌ شده‌است؛ ویژگی‌ها و پیامدها ابزار و وسایلی هستند که از طریق آن‌ها می‌توان به ارزش‌های مخاطبین و مصرف‌کنندگان دست یافت. در این میان، اهداف نیز به تقویت ارزش‌های مصرف‌کنندگان می‌پردازند.

به اختصار توضیحاتی پیرامون هر یک از عناصر زنجیره وسیله-هدف ارایه می‌شود:

ویژگی:

این عنصر تمرکز بر روی ویژگی‌ها و خصوصیات دارد. برای مثال در تبلیغ تلفن همراه به ویژگی‌هایی نظیر زیبایی، نوآور بودن و … توجه می‌شود.

پیامد:

این عنصر به نتایج و پیامدهای حاصل از استفاده چیزی اشاره دارد. برای مثال در تبلیغ تلفن همراه پس از استفاده از آن، مصرف‌کنندگان انتظار دریافت کیفیت بالا، سرعت بالا و … را دارند.

ارزش:

ارزش ها بازتاب عقاید مصرف کنندگان می‌باشند به نوعی می‌توان آن‌ها را اهداف غایی معرفی کرد که در زندگی هر یک از مشتریان قرار دارد.

بعضی از این ارزش‌ها به شکل عمومی و مشترک در زندگی همه افراد قرار گرفته‌اند که به ششرح زیر می‌باشند:

تنوع طلبی، استقلال طلبی، لذت جویی، موفقیت، قدرت، ایمنی، برقراری نظم و انضباط، مهرورزی، آداب و سنن و …

با استفاده از تکنیک نردبانی می‌توان به توسعه بیشتر این مفاهیم کمک کرد.

تکنیک نردبانی چیست؟

این تکتیک روشی‌ست که ارتباط میان ویژگی‌ها، پیامدها و ارزش‌ها را از طریق ایجاد سلسه مراتب میان هر یک از آن‌ها، می‌یابد. در این تکنیک در حدود ۳۰ دقیقه الی بیشتر سوالات عمیقی در قالب یه مصاحبه از فرد پرسیده می‌شود و به ترتیب هر یک از عناصر زنجیره وسیله-هدف بیان می‌شود.

برای مثال فرض کنید از دانشجوی کارشناسی پرسیده می‌شود: «علت شرکت شما در کنکور کارشناسی ارشد چه بود؟» وی بیان می‌کند:« در صدد ادامه تحصیل بودم.» مجدد پرسیده می‌شود:« چرا در صدد ادامه تحصیل بودید؟» وی پاسخ می‌دهد:« به دنبال موقعیت اجتماعی، شغل بهتر و در نهایت درآمد بالاتری هستم.»

با ادامه این سوالات می‌توان به یکی از ارزش‌های مطرح شده در قسمت قبلی دست یافت. در این مثال ارزش غایی که مصاحبه شونده دنبال می کرد، ارزش قدرت بود که در غالب یک مثال جزیی بیان شد.

اگرچه این روش‌ها بی نقص نبوده و همانند سایر روش‌های موجود با انتقادات زیادی موجه شده است از جمله:

در این روش مصاحبه کننده به دنبال ارزش‌هایی‌ست که از پیش در نظر خود قرار داده و روند مصاحبه را به همان سمت و سو هدایت می‌کند.

علاوه بر آن در این روش فرض می‌شود بین هر یک از عناصر ارتباطی وجود دارد و شاید در ذهن مشتریان آگاهی نسبی بین ویژگی ها و پیامدها برقرار باشد ولیکن نسبت به ارزش‌ها ناآگاه باشند.

با وجود تمامی این انتقادات می‌توان به بزرگترین مزیتی که این روش به ارمغان آورد، اشاره کرد: تمرکز بر روی منافع محصول به جای تمرکز بر روی ویژگی‌های محصول.

نویسنده: ملیکانصیر ( کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی)

منبع: مدیر اینفو

استارتاپ‌ها و شرکت‌های دانش‌بنیان؛ کلید پیشرفت کشور

استادیار دانشگاه صنعتی امیرکبیر، پیشرفت ایران در زمینه هوش مصنوعی را مستلزم دید کلان و حمایت ملی دانست و گفت: در زمینه تئوری حرف‌های زیادی برای گفتن داریم، ولی تبدیل شدنش به محصول و فناوری احتیاج به حمایت و سرمایه‌گذاری دارد.

هوش مصنوعی” در قرن ۲۱ رکن مهمی از زندگی بشر شد. به زندگی خود بنگرید، در وسایل مختلف از هوش مصنوعی استفاده شده و تمام اجزای زندگی ما به مکانی برای استفاده از هوش مصنوعی بدل شده است. هر کدام از بخش‌های علم امروز از کاوشگران اعماق دریا گرفته تا علم باستان‌شناسی و فضا به نحوی با هوش مصنوعی در ارتباط هستند. در واقع می‌توان گفت که هوش مصنوعی به بخشی ضروری از صنعت فناوری و بسیاری از دشوارترین مسائل علوم کامپیوتر تبدیل شده است و حرف اول را در بسیاری از زمینه‌های پژوهشی و البته صنعتی می‌زند و نتایج و محصولات حاصل از آن طی سال‌های اخیر، بسیار شگفت‌انگیز بوده است.

تأثیر وجود هوش مصنوعی چنان زیاد بوده است که نمی‌توان آن را انکار کرد. هوش مصنوعی یا هوش ماشینی را باید عرصه پهناور تلاقی و ملاقات بسیاری از دانش‌ها، علوم و فنون قدیم و جدید دانست، با این وجود وضعیت هوش مصنوعی در ایران چگونه است؟ آیا وضعیت مطلوبی دارد؟ با توجه به پیشرفتهای جهانی که در این حوزه از علم صورت گرفته و هوش مصنوعی در تمام ارکان زندگی بشر ریشه دوانده است، بررسی این نکته از آن جهت اهمیت دارد که ببینیم کشور ما در این حیطه علمی تا چه حد پیشرفت داشته و تا چه اندازه به این تکنولوژی در عرصه‌های مختلف علمی و زندگی ورود کرده است تا از عرصه رقابت کشورهای جهان که سرمایه‌گذاری‌های هنگفتی را نیز در این حوزه کرده‌اند، غافل نشویم و باز نمانیم.

علیرضا هاشمی گلپایگانی، استادیار دانشگاه صنعتی امیرکبیر درباره شرایط لازم برای پیشرفت علمی در حوزه هوش مصنوعی، اظهار کرد: دولت باید شرایط را طوری فراهم کند که بخش‌های خصوصی و سرمایه‌گذاری بتوانند در قالب مشخصی در زمینه هوش مصنوعی ورود پیدا کنند تا تولید این محصولات منجر به ارزش افزوده‌ای شود که هم کل کشور از مزایای هوش مصنوعی، نتایج و ابزارهای مبتنی بر آن استفاده کند و هم افرادی که در این زمینه کار می‌کنند، از نظر اقتصادی تأمین شوند.

وی اصلی‌ترین راه پیشرفت در این زمینه را ورود استارتاپ‌ها و شرکت‌های دانش‌بنیان دانست و گفت: وقتی استارتاپ‌ها تشویق می‌شوند، دانشجویان سعی می‌کنند مباحث نظری ارائه شده در دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی را به محصول تبدیل کنند.
به گفته هاشمی گلپایگانی، شرکت‌های دانش‌بنیان نیز باید کارهایی را که در دانشگاه‌ها به صورت آکادمیک انجام می‌شود در قالب پایان‌نامه، سمینارها و گزارش‌های فنی در دسترس داشته باشند و با خلاقیت خود، در موضوعات مختلف و احتیاجات جامعه آن‌ها را به محصول تبدیل کنند.

وی با اشاره به اینکه هنوز از لحاظ کمیت و کیفیت محصولات حوزه هوش مصنوعی، تا نقطه مطلوب خیلی فاصله داریم، گفت: با سیاست‌های اعمال شده و نوع حمایت‌ها و امتیازاتی که به سرمایه‌گذاران این حوزه‌ها می‌دهند، می‌توانیم شاهد پیشرفت‌های بیشتری باشیم.

این استاد دانشگاه هشدار داد: اگر به تولید محصول توجه نشود و نخبگان نتوانند حداقل منافع مورد نظرشان را بدست آورند، طبیعتاً به مهاجرت روی خواهند آورد؛ این‌که ما سرمایه‌گذاری کنیم، ولی کشورهای رقیب از آن بهره‌برداری کنند، ضربه بزرگی برای کشور محسوب می‌شود.

هاشمی گلپایگانی در ادامه روند پیشرفت هوش مصنوعی در ایران را مثبت ارزیابی کرد و شرط پیشرفت کشور در این حوزه را وجود افراد علاقه‌مند به تحصیل در این حوزه و وجود عوامل تسهیلگر دانست.

وی درباره این‌که آیا هوش مصنوعی می‌تواند جایگزین انسان شود، گفت: قدرت خلاقیت و خلق راه حل‌ها و عکس‌العمل‌های جدید حتماً از طریق انسان امکان‌پذیر است. اساس تکنیک‌های هوش مصنوعی استفاده از تجربیات گذشته است و در بحث مربوط به شرایط و رویدادهای جدید کارایی‌اش قوی نیست؛ اگر شکل جدیدی از مساله را دریافت کند، در اغلب اوقات دچار خطای فاحش می‌شود.

هاشمی گلپایگانی تصریح کرد: بنابراین هوش مصنوعی صرفاً در کارهای تکراری استفاده می‌شود و در کارهای خلاقانه و کارهایی که نیاز به نوآوری دارند، مثل تشخیص یک موقعیت جدید یا یک بیماری نمی‌تواند جایگزین صددرصد انسان باشد؛ اما باعث می‌شود انسان به سمت کارهای فکری‌تر و خلاقانه‌تر سوق داده شود و قدرت تفکر و خلاقیت خود را بیشتر کند.
وی در پایان ضمن بیان مزایای هوش مصنوعی به تبعات آن نیز اشاره کرد وگفت: تهدیدهای متنوعی در فضای سایبر در حال وقوع است؛ هر چقدر هوش مصنوعی پیش‌تر برود، این تهدیدها پیچیده‌تر می‌شود؛ مثلاً پیدا کردن حفره‌های امنیتی در سرویس‌های الکترونیک بانک‌ها، بیمه‌ها و نظایر آن با هوش مصنوعی خیلی سریع‌تر انجام می‌شود، همچنین ساختن سلاح‌های هوشمند گرچه ممکن است از جنبه دفاع ملی مزیت‌های زیادی داشته باشد، ولی همین قدر هم می‌تواند در اختیار تروریست‌ها باشد و از طریق آن‌ها بتوانند اقدامات تروریستی انجام دهند.

منبع خبر: مدیر اینفو