برندی که شما نامیده می‌شوید؟

برند شخصی (قسمت چهارم)

همان‌طور که می‌دانید برند شخصی یعنی هر شخص شامل مجموعه‌ای از مهارت‌ها است. برند شخصی بیانگر یک ایده بزرگ یا یک سیستم اعتقادی- نگرشی است که برای سایر افراد متمایز و جذاب است. در این شماره قصد دارم شما را با مؤلفه‌های برند شخصی آشنا نمایم. دفتر یادداشتی برداشته و به سؤالات زیر پاسخ دهید. کونل (2009) برند شخصی را با شش جزء ارائه نمود این اجزاء پایه‌هایی هستند که افراد، برند شخصی‌شان را روی آن‌ها بنا می‌کنند. آن‌ها افتراق فرد را پررنگ نموده و هنگامی‌که تعریفی از ماهیت برند شخصی‌اش ارائه می‌کند، صحت آن را تضمین می‌کند. این اجزاء عبارت است از:

ویژگی‌ها: در این قسمت شما باید ویژگی‌های فیزیکی خویش را توصیف کنید. این‌که شما خود را چگونه می‌بیند و دیگران شما را چگونه می‌بینند. ازنظر فیزیکی چه چیز در مورد شما متمایز است که شما را از دیگران متفاوت می‌سازد.

مزایا: توضیح اینکه مردم در معاشرت با شما چه احساسی دارند.

ارزش‌ها: چه ارزش‌هایی بیشترین اهمیت را برای شما دارند. این ارزش‌ها در طی تربیت و تجارب زندگی شکل می‌گیرند و شما در طی آن‌ها، ازآنچه که به‌عنوان درست و غلط در جهان می‌بینید، بیشتر آگاه می‌شوید.

تجربه: اینکه شما در چه مواردی خوب عمل می‌کنید و در زندگی شخصی یا کاری‌تان چه‌کاری انجام داده‌اید که می‌توانید به آن استناد کنید.

رفتارها: اینکه شما از چه چیزهایی صحبت کرده و آن‌ها را انجام می‌دهید. آیا رفتارهای شما پایدار است.

شخصیت: ویژگی‌های شخصیتی شما چیست و خود شما و دیگران، شمارا چگونه توصیف می‌کنند.

حال به چک‌لیست زیر پاسخ دهید.

برندسازی شخصی به‌طورمعمول با ایجاد فهرستی از ویژگی‌ها، اعتقادات، ارزش‌ها و انگیزه‌هایی آغاز می‌شود که افراد از طریق آن‌ها خود را در یک نقش تعریف می‌کنند. هویت برند شخصی بر مبنای ویژگی‌های درونی و ذاتی فرد که باید تبدیل به برند شوند و نیز عوامل بیرونی شامل روابط فرد با دیگران، می‌باشد. برند شخصی یک فرآیند از درون به بیرون است که بر مبنای نقاط قوت و ویژگی‌های متمایز فرد در مقایسه با دیگران می‌باشد.

جایگاه‌یابی برند شخصی.

برند افراد نیازمند جای گرفتن در ذهن مصرف‌کنندگان (دیگران) را دارد. جایگاه‌یابی برند، تلاش‌های ارتباطات بازاریابی است که به‌طور فعالانه در ارتباط با هویت برند فرد و برای بازار هدف مشخصی انجام می‌شود. برندسازی شخصی بر محور ترویج خود[1] است. افراد جایگاه‌یابی برند را برای برجسته ساختن ویژگی‌های مثبت خود که برای مخاطبان بازار هدف ارزشمند است و به‌طور هم‌زمان برای متمایز ساختن خود از دیگر افراد در بازار به کار می‌گیرند. در مورد برندسازی شخصی، جایگاه‌یابی برند از طریق معرفی خود[2] اتفاق می‌افتد. بنا به دیدگاه نمایش‌پردازی[3]، عملکرد بازیگر، ترکیبی از آثار مصنوعی[4]، رفتارهای غیرکلامی و تاکتیک‌های کلامی است که توسط انگیزه‌های تعاملی او تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

ابزارهای ساخته‌شده.

: مجموعه‌ای از فعالیت‌های مرتبط با نگارش شرح زندگی شخصی خود توسط خود فرد، وجود دارند و نیز ابزارهای بسیاری می‌توانند برای مدیریت و کنترل اطلاعات در مورد پتانسیل‌های فرد مورداستفاده قرار گیرند مانند رزومه و نامه درخواست که شیوه‌ای برای نمایش شواهدی از مهارت‌ها و قابلیت‌های فرد فراهم می‌سازد.

ظاهر شخصی:

ظاهر به سطح بهداشت، نظافت شخصی و لباس مناسب فرد اشاره دارد. هنجارهای خاصی در مورد لباس حرفه‌ای و سطح پاکیزگی وجود دارد که عموماً مورد انتظار است. افراد از ظاهر به‌عنوان بخشی از شیوه ایجاد تصویر خود در محیط کار استفاده می‌کنند. ظاهر حرفه‌ای می‌تواند تلاشی آگاهانه به‌منظور معرفی خود را منعکس سازد که برای تأثیرگذاری بر برداشت دیگران از فرد در محیط کار، مورداستفاده قرار می‌گیرد.

شیوه تعامل:

شیوه تعامل شامل نگرش‌هایی است که فرد در تلاش برای تأثیرگذاری بر دیگران جهت ایجاد برداشتی خاص در مورد او، به آن‌ها منتقل می‌کند. یکی از شیوه‌های بسیار رایج برای انتقال نگرش‌ها، ارتباطات غیرکلامی است؛ یعنی شیوه‌ای ارتباطی که از واژگان گفتاری استفاده نمی‌کند. این شیوه‌ها شامل اشارات و حرکات در موقع سخن گفتن، حالات صورت و زبان بدن می‌باشد و می‌تواند انواع زیادی از اطلاعات را منتقل کند.

رفتارهای کلامی: نشانه‌های ارتباط کلامی می‌تواند به دوطبقه گسترده از تاکتیک‌ها تقسیم شود: تاکتیک‌های مدعی و دفاعی. افراد از تاکتیک‌های مدعی برای ایجاد تصویری استفاده می‌کنند که قابلیت‌های موردنظر را ترویج می‌کند، درحالی‌که تاکتیک‌های دفاعی به‌منظور حفاظت یا اصلاح تصویر فرد مورداستفاده قرار می‌گیرند (بهانه‌ها، توجیه‌ها و عذرخواهی‌ها).

[1] Promotion of the self

[2] Self presentation

[3] Artifactuals

[4]  Interation motives

شیوا شعبانی پژوهشگر و مدرس دانشگاه

حمایت از تولید داخلی، چرا و چگونه؟

یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های اقتصادی و اجتماعی جامعه امروز ایران، کاستی‌های اشتغال و نرخ قابل‌توجه بیکاری است.

به گزارش مرکز آمار ایران در تابستان سال 1396 نرخ بیکاری به 7/11 درصد رسیده است و با توجه به تحولات نرخ ارز، شرایط بازار نفت و نیز تحولات سیاسی و نظامی در خاورمیانه و بدعهدی‌های برخی از کشورها نسبت به پایبندی به تعهدات برجام، بیم آن می‌رود که نرخ رشد و تقاضای عرضه نیروی کار (که متأثر از سرمایه‌گذاری‌های تولیدی است) هم پای رشد جمعیت و افزایش عرضه نیروی کار پیش نرود. نگرانی‌هایی که ذکر شد به‌تنهایی کافی است که اهمیت توجه به تولیدات داخلی را نمایان کند.

نقش تولیدات داخلی در کشور از دو جنبه قابل‌توجه است. افزایش تولید ناخالص (GDP) از یک‌سو موجب عرضه کالا و خدمات به بازار شده و به تقاضا پاسخ می‌گوید و از سوی دیگر موجب تقاضای نیروی کارشده و برای جمعیت فعال کشور فرصت شغلی و کسب درآمد به وجود می‌آورد.

طبق گزارش صندوق بین‌المللی پول، تولید ناخالص داخلی ایران در سال 2015 معادل 397 میلیارد دلار و در سال 2016 معادل 416 میلیارد دلار بوده و بر اساس پیش‌بینی در سال 2017 به 447 میلیارد دلار خواهد رسید؛ اما همین منبع اعلام کرد که سرانه تولید ناخالص داخلی ایران از 5290 دلار در سال 2014 به 4680 دلار در سال 2016 کاهش‌یافته و در پیش‌بینی سال 2017 نیز به 4530 دلار کاهش خواهد یافت. به‌این‌ترتیب این نگرانی وجود دارد که در صورت حفظ وضعیت موجود پیامدهای منفی ناشی از اشتغال کم و نرخ بیکاری بالا در ایران افزایش یابد. لذا توجه ویژه به افزایش تولید ناخالص از طریق گسترش تولیدات در بخش‌های مولد اقتصادی باید یکی از مهم‌ترین رویکردهای اقتصادی دوران حاضر قرار گیرد.

ابتدا باید به موانع پیش روی رشد و بالندگی تولیدات داخلی توجه شود، افزایش حجم نقدینگی در دست مردم و گردش این نقدینگی در فعالیت‌های عمدتاً سوداگرانه و غیر تولیدی نظیر بازار ارز و طلا از یک‌سو موجب افزایش درآمد پولی بخشی از افراد کشور و از سوی دیگر بالا رفتن تقاضای مصرفی آنان شده است. معمولاً این واردات است که زودتر از تولید به تقاضا پاسخ داده و فرصت را از تولیدکننده داخلی می‌رباید. به گزارش سازمان گمرک کشور، تنها در پنج‌ماهه ابتدای سال 1396، اقلام عمده وارداتی را به شرح ذیل اعلام داشته است: برنج با 963 میلیون دلار، ذرت دامی به ارزش 612 میلیون دلار، وسایل نقلیه موتوری با حجم سیلندر 1500 تا 2000 سی‌سی به ارزش 515 میلیون دلار، قطعات منفصله جهت تولید خودروی سواری با 434 میلیون دلار و لوبیای سبز به ارزش 410 میلیون دلار، بوده‌اند.

همان‌طور که در اقلام این لیست دیده می‌شود، بسیاری از این اقلام امکان تولید در داخل کشور را داشته و تنها به دلیل ارزان‌تر بودن واردات نسبت به هزینه‌های تولید داخلی، این امکان از تولیدکنندگان کشور گرفته‌شده است. علاوه بر این قاچاق نیز مزید بر علت شده و تولیدات داخلی را بیش‌ازپیش با مشکل مواجه کرده است.

بر اساس اظهارات گمرک جمهوری اسلامی ایران در 9 ماه منتهی به آذر سال 1395 شش کشوری که بیشترین قاچاق به ایران را داشته‌اند، کشورهای چین، ترکیه، بلاروس، برزیل، کره جنوبی و آلمان و بیشترین اقلام قاچاق شده کالاهای مصرفی بوده‌اند.

حال نکته قابل‌توجه دیگر یعنی استقبال مصرف‌کنندگان از این کالاها پیش می‌آید که عمدتاً به دلیل قیمت بالاتر و کیفیت پایین‌تر محصولات داخلی است.

درنتیجه می‌توان این‌گونه به موضوع نگاه کرد که برای حمایت از تولیدات داخلی که نتیجه آن افزایش تولید ناخالص داخلی، کاهش نرخ بیکاری، افزایش سطح درآمد سرانه و افزایش سطح زندگی مردم کشور خواهد بود، توجه به چند راهکار ضروری می‌باشد:

• افزایش جذابیت فرصت‌های سرمایه‌گذاری تولیدی از طریق کاهش هزینه‌های تولید، نظیر کاهش نرخ بهره، استفاده از معافیت‌های مالیاتی سرمایه‌گذاری‌های اشتغال‌زا و نیز سایر راهکارهای تشویق تولیدکنندگان داخلی
• ایجاد فرصت مناسب جهت آشنایی تولیدکنندگان با روش‌های نوین بازاریابی (داخلی و بین‌الملل) و استفاده از تکنولوژی‌های به‌روز دنیا و جهانی‌سازی کیفیت محصولات داخلی
• مبارزه قانونی با قاچاق کالا و افزایش هزینه‌های تمام‌شده برای قاچاق در مقابل فضای مناسب برای تولیدات داخلی در کشور
• افزایش فرهنگ حمایت از تولیدات داخلی از طریق آموزش مصرف‌کنندگان، برگزاری نمایشگاه‌ها و مطلوب سازی فضای ذهنی جامعه برای پذیرش کالاها و خدمات داخلی
• استفاده از رسانه‌های مناسب جهت تبلیغات در راستای تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی
• درنهایت می‌توان از منظر ایجاد بستر مناسب برای جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی و انتقال تکنولوژی‌های روز دنیا و برداشتن گام‌های بلندتر و مؤثرتر به‌سوی افزایش سطح کیفی و کمی تولیدات داخلی به موضوع توجه کرد.

امید است حمایت از تولیدات داخلی بتواند از یک‌سو مشکلات اقتصادی و اجتماعی ناشی از نرخ بالای بیکاری در کشور را حل کرده و از سوی دیگر جایگاه مناسب و درخوری برای اقتصاد ایران در اقتصاد بین‌الملل فراهم آورد.

نویسنده: دکتر معصومه شجاعی عضو هیئت‌علمی دانشگاه آزاد اسلامی

اولویت تخصص‌گرایی و کارآفرینی در مقابل تحصیلات تکمیلی

چرا رابطه معنادار و پویایی بین دانشگاه‌ها و فضای حرفه‌ای کاری برقرار نیست؟

چرا خروجی دانشگاه‌ها چندان حرفی برای گفتن ندارند؟

چرا بسیاری از فارغ‌التحصیلان مقاطع تحصیلی یا در کار مرتبط با رشته تخصصی خود مشغول نمی‌شوند و یا بی‌میل و رغبت به آن کار ادامه می‌دهند و آن‌چنان اثری از انگیزه، هدف و هیجان در چهره آن‌ها دیده نمی‌شود!

آیا ادامه تحصیلات دانشگاهی در مقاطع بالا برای آقایان که اغلب به دلیل فرار از خدمت سربازی یا به تعویق انداختن آن می‌باشد و هم‌چنین بالا رفتن سن ازدواج برای خانم‌ها، می‌توانند دلایل محکم و قانع‌کننده‌ای برای ورود آن‌ها به تحصیلات تکمیلی باشد!

به فرض که این اتفاق افتاد و جمعیت کثیری از آقایان و خانم‌ها به هر دلیلی تصمیم به ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر دانشگاهی گرفتند! آیا این سیاست دانشگاه‌ها در پذیرش دانشجو در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری توجیه منطقی دارد!؟

پرواضح است که در این وضعیت، برای استفاده اقتصادی بهینه از سیل جمعیت دانشجوها، پذیرش آن‌ها به‌آسانی و بدون بها به دانش، مهارت و کیفیت ویژه‌ای صورت می‌گیرد.

شاید منطقی هم هست! درآمدزایی بسیار قابل‌توجهی را می‌توان از طریق جذب این جمعیت کثیر متصور شد. میانگین ترمی سی میلیون ریال برای دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد و نود میلیون ریال برای دانشجویان مقطع دکتری در دانشگاه آزاد اسلامی چنان جذابیتی ایجاد می‌کند که کمتر کسب‌وکار موفقی قادر به ایجاد چنین سودآوری خواهد بود.

مشکل اینجاست که ورود به دانشگاه و ادامه تحصیل، ساده‌ترین راه برای ادامه زندگی در سنین جوانی است و قطعاً در اکثر مواقع، ساده‌ترین راه بهترین و منطقی‌ترین راه نیست.

مورد بعد اینکه چون بستر برای ادامه تحصیلات تکمیلی فراهم است، بجای تخصص در یک حوزه خاص، افزایش مهارت و تجربه در فضای کاربردی، ارتقا زیرساخت و شخصیت خودباوری، اکثریت، ورود به مقطع بعدی دانشگاهی را انتخاب می‌کنند و قطعاً راهی که اکثریت مردم می‌روند راه درستی نیست!

مشکل به همین‌جا ختم نمی‌شود! این جمعیت و کلاس‌های متعدد نیازمند اساتید خبره و باتجربه هستند که عدم تأمین این تعداد اساتید سطح بالا و متخصص چالش بزرگ دیگری است که دانشگاه‌ها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. به هرجهت برای سرویس دادن به این دانشجویان ناچاریم بعضاً اساتید غیرمتخصص با رشته مربوطه و یا بی‌تجربه و جوان استفاده کنیم که طبیعتاً احتمال افت کیفیت را به دنبال خواهد داشت.

درحالی‌که از این جمعیت جوان، پرانرژی و خوش‌فکر می‌توان با برنامه‌ریزی مناسب و هوشمندانه، با هدایت و رهبری افراد خبره و کار بلد، کسب‌وکارهای نوین را راه‌اندازی کرد، کارآفرینی‌های مدرن را شکل داد و در کنار این پویایی عملیاتی، درآمدزایی کرد، اشتغال‌زایی کرد، به چرخه اقتصادی کمک کرد و تناسبی میان جمعیت آماده‌به‌خدمت و فضای حرفه‌ای کاربردی، برقرار کرد. در این حالت می‌توان انتظار بهبود وضعیت اقتصادی را داشت و الا تحصیلات صرف آکادمیک و دانشگاهی، تولید محتوا و مقالات، کارهای تحقیقاتی و کاغذی که هیچ‌گاه رنگ و بوی عملیاتی و کاربردی در جهت رفع مشکلات، ایجاد کسب‌وکار و … را به خود نمی‌گیرند، چندان ارزشمند و هدفمند نیست!

دکتر عرفان حاجی آخوندی / مدرس و پژوهشگر حوزه مدیریت

www.ErfanAkhoondi.ir

صنعت مد

در سال حمایت از کالای ملی

با نام‌گذاری سال 97 به‌عنوان حمایت از کالای ایرانی توسط آیت‌الله خامنه‌ای، بار دیگر مسئله بسترسازی برای تولید داخلی و کارآفرینی در سطح ملی موردتوجه قرار گرفته است. امروزه صنعت مد و پوشاک به دلیل درآمد و اشتغال‌زایی بالا یکی از صنایع به‌شدت درحال‌توسعه می‌باشد. مزیت‌های توسعه این صنعت همچون قدرت ارزآوری بالا، اشتغال‌زایی بسیار بالا، افزایش صادرات غیرنفتی، زودبازده بودن و نیاز به سرمایه‌گذاری پایین و کمترین امکانات جانبی و تأسیساتی نسبت به دیگر صنایع، توان بالقوه رقابت‌پذیری و ایجاد ارزش‌افزوده بالا می‌تواند این صنعت را ازجمله صنایع اولویت‌دار و پیشرو در تحقق اهداف حمایت از کالای ملی قرار دهد. این امر مستلزم توجه و حمایت دولت از این صنعت با بهره‌مندی از تجربه و نظرات تولیدکنندگان و متخصصان بازاریابی این حوزه می‌باشد. دولت می‌تواند با حمایت واقعی از فعالان صنعت نساجی به‌خصوص طراحان و تولیدکنندگان محصولات مد و لباس، زمینه‌ای فراهم آورد که آن‌ها قادر باشند در فضای رقابتی سالم، محصولات خود را در اختیار مصرف‌کننده قرار دهند. حمایت از کالای ایرانی جز با ارتقای کیفیت، تشویق‌های لازم برای تولیدکنندگان، حمایت فنی و مهندسی از شرکت‌ها و تولیدکنندگان داخلی پوشاک، الزام تدریجی تولید پوشاک با فرهنگ ایرانی و فرهنگ‌سازی استفاده از کالای ایرانی، امکان‌پذیر نمی‌باشد. موضوعی که مطرح می شود این است: که بنیاد ملی مد و لباس ایرانی بتواند در شناسایی و معرفی فعالان مد و لباس کشور در عرصه تولید و عرضه، نقش محوری ایفا کند تا کالای وطنی این حوزه در اختیار مصرف‌کننده بیشتر قرار بگیرد. وقتی همه این شرایط فراهم شود و موانع تولید رفع شود، آنگاه می‌توان از تولیدکننده انتظار رقابت با کالای خارجی را داشت. از سوی دیگر در نگاه آکادمیک، در دانشگاه‌های جهان در حوزه آموزش ۳۰۰ رشته بین‌المللی در بخش لباس، تدریس می‌شود، اما در ایران فقط طراحی لباس و نساجی آن‌هم به‌طور ناقص و غیرکاربردی و با متون ۴۰ سال پیش تدریس می‌شود و درواقع هیچ امکاناتی در حوزه طراحی لباس نداریم.

فارغ از مسئولیت دولت و متصدیان امر در پیشرفت این صنعت مغفول مانده که به گفته کارشناسان علاوه بر اینکه می‌تواند موجب رونق و زنده نگه‌داشتن فرهنگ ایرانی- اسلامی شود، اشتغال و درآمد پایدار را نیز برای کشور به همراه دارد، بازاریابان چه کمکی می‌توانند انجام دهند؟ اگرچه بازاریابی مد از قوانین عمومی بازاریابی تبعیت می‌کند اما ماهیت متغیر دنیای مد که ناشی از ارتباط پیچیده این صنعت با گرایش‌ها و وقایع اجتماعی است، سبب شده است تا بازاریابی مد به‌عنوان واحدی متمایز در صنعت مد و پوشاک و در دنیای بازاریابی موردتوجه قرار گیرد. نقش خریداران کالای مد تأثیری اساسی بر وظیفه مدیران بازاریابی مد دارد. شناسایی رفتار خرید مشتریان و برنامه‌ریزی برای تأثیر بر رفتار خرید مصرف‌کنندگان و پیش‌بینی آن از وظایف مدیران بازاریابی مد است. در جهان مدرن امروزی، بازاریاب باید بتواند طیف وسیعی از کسب‌وکارهای عملی و مهارت‌های خلاقانه را در مد ازجمله برندینگ، مدیریت، تبلیغات، خرید و بازاریابی دیجیتال استفاده کند. این مهم با توجه به تحولات متعدد اجتماعی، اقتصادی و سیاسی (به‌خصوص در ایران)، فعالیت در حیطه بازاریابی مد را بسیار دشوار می‌کند. مد در برابر تغییراتی که در محیط رخ می‌دهد فوق‌العاده حساس است. پس برای به دست آوردن ابزار مناسب جهت مقابله با رقبا در بازاری با خصوصیات پوشاک و مد در قدم اول لازم است بازاریابان مد، عوامل تحلیل PESTEL را به‌طور مداوم کنترل و تأثیر آن‌ها را بر تجارت پیش‌بینی کنند. این تحلیل به‌عنوان یکی از اصول بازاریابی، تحلیل محیط به‌مثابه یک کل است که کسب‌وکار در آن فعالیت یا محصولاتش را عرضه می‌کند و هرکدام از حروف آن، نماینده‌ی جنبه‌ی مهمی از محیطی است که کسب‌وکار در آن فعالیت می‌کند که در ذیل به بررسی اجمالی این عوامل در صنعت مد می‌پردازیم؛

تغییرات سیاسی: تأثیرات سیاست بر تولیدکننده و مصرف‌کننده در سال‌های پیشین کاملاً قابل‌لمس است، چراکه فعالیت‌های سیاسی در روحیه مردم تأثیری فوق‌العاده دارد. برای مثال گاهی تبلیغات لباس به دلایل سیاسی یا مذهبی ممنوع شده است و یا در گذشته در جریان جنگ‌ها و فتوحات، برخی از صنایع مربوط به پوشاک نابود می‌شد یا بدعت‌های جدیدی در این صنعت پا می‌گرفتند.

تأثیرات اجتماعی و اقتصادی: تأثیر تغییر نرخ ارز بر این صنعت غیرقابل‌انکار است. تورم و دارا بودن اعتبار برای مصرف‌کننده که محرک خرید می‌باشد، عوامل اقتصادی مهمی هستند که بر بازاریابی مد بیشترین تأثیر را می‌گذارد. کاهش خرید اقلامی که غیرضروری محسوب می‌شوند مانند کالاهای مد، اغلب واکنش اولیه مصرف‌کنندگان در دوران کساد اقتصادی است. پس می‌توان گفت اقتصاد همواره خود را در سبک زندگی افراد و پوشاک که از مظاهر آن است نشان می‌دهد؛ بنابراین دوره‌های پررونق و شکوفایی اقتصادی سبب افزایش تنوع، ظرافت و ارزش مادی پوشاک می‌شود. از نگاه دیگر، جمعیت جوان ایران سبب شده است تا بازار مد ایران به‌عنوان جذاب‌ترین بازار مد خاورمیانه شناخته شود.

تأثیر تغییرات تکنولوژی: توسعه فناوری بر روش‌های تولید و بر نوع انتخاب مشتریان تأثیر دارد. فناوری برای صاحبان صنایع منافع بسیاری دربر داشته است، اما برای مدیران بازاریابی به‌منظور همگامی با این تغییرات، چالش مداوم محسوب می‌شود چرا که تغییرات تکنولوژی بر زندگی و انتخاب‌های مشتریان تأثیر بسزایی داشته است. امروزه مشتریان با توجه به شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های جمعی با طیف گسترده‌تری نسبت به گذشته در مورد تحولات مد آگاهی می‌یابند. شبکه‌های اجتماعی، مؤثرترین روش برای خلق تصویر مناسب برای یک برند از مسیر مد و درنتیجه افزایش فروش آن می‌باشند.

تأثیرات محیط و شرایط بوم‌شناختی: درک جوامع امروزی از محیط و تأثیر فعالیت‌های انسان بر نظام حامی محیط‌زیست همواره در حال پیشرفت می‌باشد. توسعه تکنولوژی بر تجارت کالاهای تجملی هم تأثیر گذاشته است و بعضی متصدیان برندهای بزرگ مد، امیدوارند با نوآوری‌هایی عجیب بتوانند صنعت خود را با محیط‌زیست سازگارتر کنند. البته بازاریابی مد در ایران هنوز به سطحی نرسیده است که بتواند مطالبات محیط‌زیستی مشتریان را تأمین نماید.

تأثیرات قانون: قانون‌گذاری ملی و بین‌المللی بر شیوه تجارت شرکت‌ها و صنایع مرتبط با مد تأثیر می‌گذارد.  برای مثال قانون ساماندهی مد و لباس در ایران به‌منظور حفظ و تقویت فرهنگ و هویت ایرانی، ترویج الگوهای بومی و ملی، هدایت بازار تولید و عرضه البسه و پوشاک بر اساس طرح‌ها و الگوهای داخلی، تأثیر بسیاری بر این صنعت داشته است.

پیچیدگی وظیفه بازاریابی، در صنعت مد بسیار است. در شماره آتی بیشتر به مقوله بازاریابی مد و نقش بازاریابان و جامعه در پیشرفت و توسعه آن می‌پردازیم. امیدواریم انتخاب سال ۹۷ به‌عنوان سال حمایت از کالای ایرانی، مقدمه‌ای برای حمایت از مد و لباس ایرانی  در فضای رقابتی و واقعی توسط مسئولان و متصدیان دولتی این حوزه شود تا با کمک بازاریابان این صنعت شاهد رشد چشمگیر این صنعت در سال پیش رو باشیم.

نویسنده : شادی لطیفیان / پژوهشگر حوزه مدیریت