تیم‌سازی قوی؛ یک الزام برای دانشگاه کارآفرین

مسئول ارتباط با صنعت پژوهشکده بوعلی گفت: اگر دانشگاهی می‌خواهد کارآفرین باشد باید اصولی را به کار گیرد تا اساتید در کنار سایر آموزش‌ها به دانشجویان اصل مهم تیم‌سازی را یاد دهند.

خودت باش! تو کارآفرینی و این تنها کاریِ که از دستت برمیاد
مهندس باقری در نشست «شرکت‌های دانش‌بنیان از تولد تا موفقیت» با محوریت کارآفرینی که در دانشکده علوم دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد، اظهار کرد: شاید در سیاست‌گذاران حوزه‌های مختلف، تطبیقی در میان دانش‌آموختگان و فرصت‌های شغلی دیده نشده و بسیاری از افراد بیکار مشاغلی را انتخاب کرده‌اند که غیر مرتبط بوده است. این امر باعث شده تا هزینه‌های زیادی برای کشور گذاشته شود و شاید بعضی از سیاست‌گذاران ما فراموش کرده‌اند که بیشتر به موضوع کارآفرینی اهمیت دهند.
وی افزود: دانشجویان در ترم سوم باید بدانند که به چه حرفه‌ای علاقه دارند و این امر باعث می‌شود که به صورت هدفمند به کلاس بروند و صحبت‌های استاد را درک کنند. دانشجو باید بداند که به حوزه‌های مختلفی مانند پژوهش، خدمات، بازار، تولید، آموزش و … علاقه‌مند است چرا که در ترم آخر تحصیلی خود تازه به این فکر نیفتد که باید چه شغلی را انتخاب کند. اگر دانشجویان به این موضوع مهم توجه کنند قطعاً پیروز و موفق خواهند شد.
مسئول ارتباط با صنعت پژوهشکده بوعلی تصریح کرد: در دانشگاه فردوسی مشهد چهار مرکز رشد وجود دارد و مراکزی هستند که افراد دارای ایده وارد این مجموعه می‌شوند و ایده‌های خود را به یک محصول تبدیل می‌کنند. این امر موضوعی است که در تمام دنیا به عنوان یک قدرت استراتژیک به کار گرفته می‌شود و ما هم باید این حرکت را انجام دهیم چرا که از دیگر کشورها عقب می‌افتیم.

حکایت کارآفرین کهنه کار: از دست‌فروشی تا تولید اولین هلیکوپتر رادیو کنترل ایران
وی بیان کرد: استارتاپ‌ها در واقع ایده‌هایی است که توسط یک تیم با توجه به نیاز جامعه ارائه می‌شود و به یک‌باره رشدهای غول‌آسایی می‌کنند. این موفقیت‌ها تنها با هم‌افزایی و همکاری یک تیم میسر می‌شود و می‌توانیم به نیازهای جامعه، جامه عمل بپوشانیم. کتابی تحت عنوان «17 اصل کار تیمی» وجود دارد که بیان می‌کند در یک کار تیمی باید چه اقداماتی را انجام داد.
باقری خاطرنشان کرد: دانشگاه سه نسل دارد، در نسل اول آموزشی، نسل دوم آموزشی و پژوهشی و دانشگاه‌ها در نسل سوم به سمت کارآفرینی پیش رفته‌اند و اگر دانشگاهی می‌خواهد کارآفرین باشد باید اصولی را به کار گیرد تا اساتید در کنار درس، به دانشجویان آموزش دهند. باید یادآور شد که برای انجام و تحقق این امر مهم، اولین اصل تیم‌سازی قوی است که باید مورد توجه همگان قرار گیرد.

گنج نوآوری در سوله متروکه

سال پیش اکبر علیزاده فکر می‌کرد که روزی دستاوردش به کارخانه‌ای تبدیل شود که دیگر به کوره، ماشین‌آلات و دستگاه نیاز نداشته باشد؟ روزی فکر می‌کرد که تمام تجهیزاتی که خریداری می‌کند دکور شود؟ روزی فکر می‌کرد که هر هفته و هر ماه صدها نفر از او یاد کنند؟
اکبر علیزاده در سن 93 سالگی برگه‌ای را امضا کرد که طی آن خاطراتش را در جاده مخصوص جای گذاشت. او اجازه داد، بیش از 1000 نفر در جاده مخصوص شاغل شوند و البته هر روز و هر ماه بر تعداد آنها اضافه شود.
او که 95 سال دارد در تمام مصاحبه‌هایش گفته است: «در ایران اگر کسی می‌خواهد وارد صنعت شود، می‌بایست عاشق باشد. اگر هدف پولدار شدن است، شاید واسطه گری کار مناسب‌تری باشد زیرا مشکلات عرصه تولید آن چنان زیاد است که پس از مدتی شخص را منصرف خواهد کرد، اما کسی که عاشق است می‌ماند و با کمک خلاقیت و نوآوری برای بقا مبارزه می‌کند.»
او با همین باور ذهنی، کارخانه متروکه خود را به جوانان خلاق و نوآور امروز سپرد تا آنها در این کارخانه ساکن شوند و به تولیدی بپردازند که کشور به آن نیاز دارد. در این کارخانه فکر و ایده تولید می‌شود. البته اکبرعلیزاده هم کار و صنعت خود را رها نکرده بلکه در 17 کیلومتری جاده مخصوص مستقر شده و همچون گذشته به تولید الکترود جوشکاری مشغول است.
می‌خواهم از کارخانه‌ای برای شما بگویم که رنگ و رویش تغییر کرده و دیگر هیچ آلایندگی ندارد. کارخانه‌ای که خیلی از صاحبان ایده، برای رفتن به آن از یکدیگر پیشی می‌گیرند.

حوالی آزادی جنب ایستگاه بیمه

وقتی می‌گویم کارخانه؛ همه تصور می‌کنند که ما از مسافت دور صحبت می‌کنیم و فکر می‌کنند تمام کارخانه‌ها در حاشیه شهر هستند. اما برای رسیدن به این کارخانه فقط 7 دقیقه با میدان آزادی فاصله دارید، اگر با مترو هم بخواهید بروید که ایستگاه بیمه تقریباً دیوار به دیوار کارخانه نوآوری است، همان کارخانه‌ای که سال‌ها الکترود جوشکاری تولید می‌کرد.
اگر چند دقیقه روبه‌روی در ورودی، کارخانه بایستید جمعیت زیادی از زنان و مردان جوانی را می‌بینید که با انگیزه وارد این کارخانه چند هزار متری می‌شوند و می‌خواهند آینده خود را بسازند.
چین و چروک صورتش از او یک مرد 32 ساله ساخته بود. می‌خواست وارد کارخانه نوآوری شود که از او پرسیدم، شما اینجا مستقر هستید؟ گفت: دو ماهی است که به اینجا آمده‌ام و می‌خواهم برای کشورم مفید باشم، کلی ایده دارم که یک ایده آن پذیرفته شده است. با سرعت وارد کارخانه شد و به سمت یکی از سوله‌ها رفت.
پشت سر او وارد کارخانه شدیم، روبه‌روی ما و در یک ردیف تا جایی که چشم کار می‌کرد سوله (فضاهای بزرگ سرپوشیده که در گذشته خطوط تولید الکترود در آن مستقر بوده است) بود. سوله اول مربوط به کارهای اداری و به قول معروف بروکراسی بازی بود.

جریان این 8 کانتینر چیست؟

ما وارد سوله دوم شدیم. سوله‌ای که 1000 متر بود. برعکس تمام کارخانه‌ها و اداره‌ها همه لبخند بر لب داشتند و با روی گشاده با ما گپ زدند. چند دقیقه از ورودمان به سوله نگذشته بود که کانتینرهای خاکستری نظرمان را جلب کرد. در این کانتینرها افراد حسابی مشغول صحبت کردن بودند. از یکی از کسانیکه داشت از راهرو عبور می‌کرد، پرسیدیم که جریان این 8 کانتینر چیست؟ گفت: این کانتینرها برای ما حکم آینده را دارد. در این کانتینرها مذاکره می‌کنیم، قرارداد می‌بندیم و با همکارانمان جلسات تخصصی می‌گذاریم.

وقتی از آن راهرو عبور کردیم، به سالن بزرگی رسیدیم که ناخودآگاه من را یاد سالن والیبال آزادی انداخت. سالنی پر از صندلی و میزهای بزرگ که تعداد زیادی جوان دور آن نشسته و با کامپیوتر مشغول کار کردن، بودند.

اینجا زمان تعریف دیگری دارد

برای آنها زمان تعریف ویژه‌ای دارد، چرا که می‌دانند روی صندلی‌هایی که نشستند زمان زود می‌گذرد و باید جای خود را به دیگران بدهند. البته در این سالن، روز شمار و ماه شمار برای ماندن وجود ندارد، اما کسانیکه آنجا هستند، به خاطر استقلال در فعالیت، ترجیح می‌دهند بروند و برای خود دفتر و دستکی راه بیندازند.
در اینجا با اولین فردی که آشنا شدیم، در حوزه شتابنده‌ها فعال بود. شتاب دهنده‌ها مجموعه‌هایی هستند که برای ایده‌های نو و استارتاپ‌هایی که فعالیت آنها امکان تجاری‌سازی دارند، سرمایه‌گذاری می‌کنند. شتاب دهنده‌ها درصدی از سهم استارتاپ‌ها را می‌گیرند و استارتاپ‌ها با حمایت مالی که از سوی شتابنده‌ها می‌شوند، بنیه مالی برای انجام فعالیت پیدا می‌کنند و می‌توانند ایده‌های خود را عملیاتی کنند.
شتاب دهنده‌ای که با ما صحبت می‌کرد، گفت: ما به غیر از هزینه‌های مالی، زیرساخت و فضای اشتراکی هم در اختیار استارتاپ‌ها قرار می‌دهیم.

پشت این پنج سنگ ماندم و کارآفرین نشدم

زهرا انصاری در این مطلب با شهامتی ستودنی خود را سوژه مطلب کرده است. انگار که در برابر آینه ایستاده و دارد اعتراف می‌کند چرا با وجود اینکه تحصیلات آکادمیک و دانشگاهی‌اش در حوزه کارآفرینی بوده اما نتوانسته در قامت یک کارآفرین ظاهر شود. البته این رفتار واقع بینانه و خودانتقادگر که در فرهنگ عمومی ما نادر اتفاق می‌افتد اتفاقاً یکی از ملزومات رسیدن به اکوسیستم کارآفرینی است. نمی گویم هزار دلیل برای کارآفرین نشدن من وجود دارد اما هستند علت‌های ریز و درشتی که وقتی دقیق می‌شوم و روی هم می‌چینم، می‌رسم به دیواری که مانع از تفکر کارآفرینی من شده است.

از غلط بودن جوابم هراسیده ام

گاهی جواب یا ایده‌ای آن قدر در مغزم یا روی زبانم مزه مزه شده که زمانش دیر شده است. عین دوران مدرسه که معلم سؤال می‌پرسید و جوابش را می‌دانستم اما می‌ترسیدم از غلط بودنش. ناچار همرنگ جماعت حداکثری می‌شدم و از جوابی که نوک زبانم بود صرف نظر می‌کردم. غافل از اینکه فرصت یک بار چشمک می‌زند و وقتی دستت را به علامت فهمش بالا نبری، از قافله جا می‌مانی.

دلبسته استخدام بوده ام

از کودکی تاکنون گزینه‌های روی میز برای آینده شغلی‌ام فقط استخدام بوده. گاهی آنقدر شور و اشتیاق استخدام زیر پوست آدم می‌خزد که به هیچ چیز دیگر فکر نمی‌کند، چه برسد به آفرینش کار.

جرأت بازگشت از مسیر رفته را نداشته‌ام

در بحبوحه درس و کنکور، انتخاب رشته‌ای داشته‌ام که بر حسب علاقه نبوده و از انتخاب آنها هدفی مشخص را دنبال نکرده ام. میانه راه فهمیده‌ام که مسیر اشتباه است اما باز جرأت بازگشت از مسیر رفته را نداشته ام. انتخاب رشته تحصیلی شاید از مهم‌ترین شالوده‌های زندگی من بوده است که بقیه قسمت‌های زندگی و آینده‌ام بر اساس آن بنا شده است.
افکار خود را محدود به راه‌های شناخته شده و رشته تحصیلی‌ام کردم و اگر در این گیر و دار فرصتی برایم پیش آمد آن را نادیده گرفتم.

همیشه به دنبال تأیید دیگران بوده‌ام

همیشه تنهایی خرید کردن برایم آزار دهنده بوده است، حتماً باید کسی همراهم باشد تا تأیید کند، بویژه درباره خرید لباس. حتی اگر بین دو گزینه بمانم و مثلاً خودم رنگ سبز را بپسندم و همراهم رنگ قرمز را انتخاب کند، نظر او را ترجیح می‌دهم، هر چند منجر به پشیمانی‌ام شود. علاوه بر اینها، خیلی کم پیش می‌آید تنهایی پارک یا سینما بروم.

گاهی مشورت‌ها ما را از تعقیب ایده‌ها دلسرد می‌کنند

پیش آمده که ایده نوآورانه‌ای را در ذهنم پرورش داده‌ام و بارها و بارها مرور کرده‌ام و پله‌های رسیدن به موفقیت و عملی کردن ایده را چیده‌ام اما هر وقت با خانواده یا همقطاران و دوستانم مطرح کرده‌ام، آنقدر نه در کار آورده‌اند، از شکست صحبت کرده‌اند و سنگ‌های جلوی راه را نشانم داده‌اند که به کل از آن ایده دست کشیده‌ام و بعدها وقتی دیده‌ام شخص دیگری دست به همان کار زده و موفق شده، برایم فقط حسرتش باقی مانده است.

چگونه زبان بدن به درک هوش هیجانی افراد کمک می‌کند؟

هوش هیجانی شامل خودآگاهی احساسی، مدیریت عواطف و توانایی خواندن و مدیریت احساسات دیگران است. بیش از نیمی از ارتباطات ما غیرکلامی و به صورت زبان بدن است. اولین تحقیقات در مورد بیان احساسات انسانی توسط «چارلز داروین» انجام شد. این تحقیقات نشان داد که در جهان، عواطف بشری به صورت مشابه ابراز می‌شوند و احتمالا خواندن این احساسات و عواطف ابراز شده از چهره افراد شروع می‌شود.

تست هوش هیجانی «MSCEIT» با خواندن چهره‌هایی که عواطف مختلف را نشان می‌دهند، احساسات را شناسایی می‌کند. بعد از آن درباره توانایی در شناسایی احساسات، درک علل و نحوه استفاده از آن  همچنین حل مسئله به کمک احساسات و … گزارش می‌دهد و «احساسات» را با فرایند «تفکر» می‌آمیزد.

اما چرا فردی که می‌تواند احساسات خود را از طریق زبان بدن ابراز کند و احساسات دیگران را از طریق زبان بدن‌شان بخواند، دارای ویژگی‌های مهم موفقیت در زندگی شخصی و حرفه‌ای است؟ به این دلیل است که هوش هیجانی پیش‌بینی کننده موفقیت در زندگی و حرفه است.

در ادامه به بعضی از کاربردهای خواندن زبان بدن در درک هوش هیجانی اشاره می‌شود:

۱. برقراری ارتباط با دیگران:

تحقیقات نشان می‌دهند که ارتباطات غیرکلامی بیش از 50 درصد کل ارتباطات روزمره را شامل می‌شود. ممکن است فرد در خواندن ارتباطاتِ فراتر از کلام در مخاطب و همچنین برقراری ارتباط به کمک زبان بدن ناتوان باشد. بنابراین نیمی از ارتباط از یک سو و نیم دیگر آن در بخش دیگر دچار آسیب شده و در این صورت در انتقال پیام اختلال جدی وارد می‌شود.

۲. ایجاد زمینه‌ای برای درک کلام:

زبان بدن پیش زمینه‌ای برای درک کلمات استفاده شده فراهم می‌کند. وقتی کلمات به کار رفته با زبان بدن شخص مغایرت داشته باشند، ‌نشان از یک نکته قابل تامل دارد. یک روانشناس، مربی و مشاور سازمانی در این باره می‌گوید: «در اغلب فرآیندهای درمانی با این مورد مواجه می‌شوم. ممکن است از مراجعم درباره احساسش بپرسم. مثلا از او بپرسم امروز حالت چطور است؟ و او پاسخ می‌دهد «خوب»، اما سرش را به گونه‌ای تکان می‌دهد که کلامش را نقض می‌کند. در چنین شرایطی این من هستم که باید تناقض موجود را بیشتر بررسی کنم.

۳. ایجاد همدلی:

زبان بدن به ارتباط گرفتن با افراد و نیازهای آن‌ها کمک می‌کند. این افراد می‌توانند یکی از اعضای خانواده‌، دوستان‌، همکاران یا مشتریان شما باشند. در کسب‌و‌کارهای مختلف کسی که به‌شکل منحصر به فرد نیازهای مشتری را می‌خواند، درک می‌کند و سپس به آن‌ها می‌پردازد، موفق‌ترین فرد در آن کسب‌و‌کار خواهد بود.

۴. مراقبت مناسب:

بعضی اوقات افراد قادر به بیان احساسات خود به وسیله کلمات نیستند. شاید این افراد EQ پایینی داشته باشند. شرایط پزشکی و روانی در بعضی بیماری‌های خاص مانند بیماری آلزایمر، زوال عقل و افسردگی باعث می‌شود افراد نتوانند و یا نخواهند با استفاده از کلمات ارتباط برقرار کنند. مراقبت مناسب از چنین افرادی نیازمند خواندن مناسب زبان بدن‌شان است.

۵. موفقیت شغلی:

موفقیت صاحبان مشاغلی مانند بازپرسان، کارآگاهان ویژه، مصاحبه‌کنندگان شغلی، مصاحبه‌کنندگان اداره مهاجرت و امنیت فرودگاه مستلزم مهارت بالایی در خواندن زبان بدن است. صاحبان این مشاغل فرصت کوتاهی برای مشاهده یا تعامل با شخص در اختیار دارند. آن‌ها درطی این لحظات باید عواطفی مانند ترس، اضطراب یا فریب را تشخیص دهند که ممکن است منجر به سوالات بعدی شود.

صنعت بیمه با ایده‌های خلاق متحول می‌شود

صنعت بیمه یکی از صنایعی است که در موج تحولات فناورانه با تغییرات زیادی روبرو شده است و دانش‌بنیان‌های نوظهور با رخنه در این صنعت کهن توانسته اند ساختارهایی نو برای آن بنا کنند.
صنعت بیمه در یک دهه گذشته شاهد هجوم بی‌وقفه انواع فناوری‌های روز بوده است، از هوش مصنوعی گرفته تا خودروهای خودران، فناوری‌هایی که هر روز و هر لحظه تمامی ابعاد این صنعت را تحت تأثیر خود قرار داده‌اند و شرکت‌های بیمه را با چالش‌های فراوانی رو به رو ساخته‌اند.

کارخانه نوآوری آزادی،‌ کارخانه استارت‌آپ‌سازی
حالا شرکت‌های بیمه با درک لزوم به‌کارگیری فناوری به دنبال یافتن راه‌کارهایی هستند تا بتوانند در شرایط اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کنونی از ابزارهای فناوری به بهترین شکل بهره بگیرند.
در این میان مشتریان نیز به سبب گرایش شرکت‌های بیمه به فناوری‌های روز در انتخاب محصول بیمه با گستره متنوعی رو به رو هستند. از آنجا که مشتریان در دنیای امروز همواره به دنبال تجربه‌ای کاملا دیجیتالی، اکوسیستم‌های چندخدمتی و …‌ هستند، شرکت‌های بیمه به صرافت توسعه راه‌کارهایی برای برطرف کردن نیاز و اولویت‌های مشتریان افتاده‌اند.

مرکز نوآوری پلنت

در ایران هم با توجه به وجود مشکلات متعدد در این حوزه، جمعی از جوانان خواهان تحولات بنیادی در عرصه بیمه دست به ابتکاری جالب زدند و با راه‌اندازی یک زیرساخت منعطف و مجهز به دنبال ارائه راه‌کارهای نوآورانه به بازیگران صنعت بیمه برآمدند.
«پلنت» قصد دارد با تقویت زیرساخت‌های صنعت بیمه و کاهش قیمت برای مشتریان، رضایت عمومی از این صنعت را افزایش دهد. با همین هدف، بخشی از سومین سوله کارخانه نوآوری آزادی در اختیار آنها قرار گرفته است تا از این ساختار نوین؛ ندای تغییرات بنیادینی از صنعت بیمه به گوش رسد.

در پلنت برای دور هم جمع‌کردن همه بازیگران کلیدی حوزه بیمه و مالی با دغدغه نوآوری برنامه‌ریزی می‌شود و در این مجموعه باور بر این است که شبکه‌سازی و همکاری گروه‌های فناور و متخصصان منجر به آفرینش ایده‌ها، محصولات و خدماتی می‌شود که آینده صنعت بیمه و مالی ایران را متحول کند.

این مرکز قصد دارد یک مجموعه بزرگ و قوی برای توسعه صنعت بیمه در کشور باشد و از تیم‌های اینشورتک و استارت آپی که در زمینه رشد بیمه حرف‌هایی برای گفتن دارند حمایت‌هایی اعم از سرمایه‌گذاری و منتورینگ داشته باشد.

به گفته مدیران پلنت، ساخت این پلتفرم از بهمن‌ماه سال گذشته آغاز شده است. ایجاد این پلتفرم می‌تواند کمکی به صنعت بیمه باشد تا اقدامات نوآورانه و فناورانه در آن ایجاد شود. پیاده‌سازی ایده‌های خلاقانه جوانان و نقش آنها در رشد اقتصاد دانش‌بنیان با حضور بازیگران اصلی حوزه بیمه کشور از دیگر اهدافی است که پلنت به دنبال آن است.